Η συζήτηση γύρω από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) επικεντρώνεται συχνά στην παραγωγή, όπως στα φωτοβολταϊκά πάνελ και στις ανεμογεννήτριες. Ωστόσο, η μεγαλύτερη επενδυτική ευκαιρία της επόμενης δεκαετίας κρύβεται στις υποδομές που μεταφέρουν αυτή την ενέργεια. Τα διασυνοριακά ηλεκτρικά δίκτυα και οι περιφερειακές διασυνδέσεις αποτελούν τη νέα «πράσινη υπερ-υποδομή» που μεταμορφώνει τις διεθνείς αγορές. Οι επενδυτές που στρέφουν τα κεφάλαιά τους σε αυτά τα μεγάλης κλίμακας υπεράκτια έργα μεταφοράς εξασφαλίζουν μονοπωλιακού τύπου πλεονεκτήματα και εξαιρετικά σταθερές αποδόσεις.
Το βασικό πρόβλημα της πράσινης ενέργειας είναι η γεωγραφική ασυμμετρία: οι περιοχές με τη μεγαλύτερη ηλιακή ακτινοβολία ή τους ισχυρότερους ανέμους βρίσκονται συχνά μακριά από τα μεγάλα αστικά και βιομηχανικά κέντρα όπου υπάρχει η ζήτηση. Στις ώριμες δυτικές αγορές, η αναβάθμιση των δικτύων καθυστερεί λόγω γραφειοκρατίας και αντικρουόμενων τοπικών συμφερόντων. Αντίθετα, σε αναπτυσσόμενες περιοχές όπως η Νοτιοανατολική Ασία, η Μέση Ανατολή και η Λατινική Αμερική, η κατασκευή διακρατικών δικτύων υψηλής τάσης συνεχούς ρεύματος (HVDC) προχωρά με ταχείς ρυθμούς, υποστηριζόμενη από ισχυρή πολιτική βούληση.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τάσης είναι το υποδομικό δίκτυο της ASEAN (Asean Power Grid). Αυτή η πρωτοβουλία επιτρέπει σε χώρες με τεράστιο δυναμικό υδροηλεκτρικής ενέργειας, όπως το Λάος, να εξάγουν καθαρό ρεύμα μέσω της Ταϊλάνδης και της Μαλαισίας μέχρι τη Σινγκαπούρη, η οποία έχει περιορισμένο χώρο για δικές της εγκαταστάσεις ΑΠΕ. Οι επενδυτές που χρηματοδοτούν αυτούς τους διεθνείς διαδρόμους μεταφοράς δεν εξαρτώνται από την οικονομική υγεία μιας μόνο χώρας. Αντίθετα, αποκτούν πρόσβαση σε μια διαφοροποιημένη περιφερειακή αγορά, μειώνοντας δραστικά το επενδυτικό τους ρίσκο.
Η οικονομική δομή αυτών των έργων είναι εξαιρετικά ελκυστική για τα μεγάλα θεσμικά κεφάλαια, όπως τα ασφαλιστικά ταμεία και τα κρατικά επενδυτικά funds (sovereign wealth funds). Οι υποδομές μεταφοράς λειτουργούν συνήθως υπό ένα ρυθμιζόμενο πλαίσιο αποδόσεων (regulated asset base – RAB) ή μέσω μακροχρόνιων συμβάσεων παραχώρησης τύπου BOT (Build-Operate-Transfer). Αυτό σημαίνει ότι ο επενδυτής απολαμβάνει εγγυημένα έσοδα βάσει της διαθεσιμότητας του δικτύου και όχι μόνο βάσει της ποσότητας της ενέργειας που μεταφέρεται. Αυτή η προβλεψιμότητα καθιστά τα έργα δικτύων το απόλυτο υποκατάστατο των παραδοσιακών ομολόγων σε περιβάλλοντα μεταβολής των επιτοκίων.
Επιπλέον, η τεχνολογική εξέλιξη στα υποβρύχια και επίγεια καλώδια HVDC επιτρέπει πλέον τη μεταφορά ενέργειας σε αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων με ελάχιστες απώλειες. Αυτό ανοίγει τον δρόμο για τη διασύνδεση διαφορετικών ηπειρών. Έργα που σχεδιάζονται για τη μεταφορά ηλιακής ενέργειας από τις ερημικές εκτάσεις της Βόρειας Αφρικής ή της Μέσης Ανατολής προς τα ευρωπαϊκά κέντρα κατανάλωσης αποτελούν το μέλλον της παγκόσμιας ενεργειακής ασφάλειας. Οι πρώτοι επενδυτές που θα τοποθετηθούν σε αυτούς τους στρατηγικούς διαδρόμους θα ελέγχουν τις βασικές αρτηρίες της παγκόσμιας πράσινης οικονομίας.
Η συμμετοχή διεθνών αναπτυξιακών τραπεζών στη χρηματοδότηση αυτών των υποδομών παρέχει ένα επιπλέον επίπεδο ασφάλειας. Λόγω του στρατηγικού και διακρατικού χαρακτήρα αυτών των έργων, οργανισμοί όπως η Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης (ADB) ή η Παγκόσμια Τράπεζα συμμετέχουν ενεργά, προσφέροντας εγγυήσεις έναντι πολιτικού κινδύνου και διευκολύνοντας τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των κυβερνήσεων. Αυτή η πολυμερής υποστήριξη διασφαλίζει ότι οι κανόνες του παιχνιδιού θα παραμείνουν σταθεροί καθ’ όλη τη διάρκεια της επένδυσης.
Τα διασυνοριακά δίκτυα προσφέρουν επίσης μια μοναδική λύση στο πρόβλημα της μεταβλητότητας των ΑΠΕ. Όταν ο ήλιος δύει σε μια ζώνη ώρας, η παραγωγή μπορεί να συνεχίζεται σε μια άλλη, ή οι αιολικές υποδομές μιας περιοχής μπορούν να καλύψουν τη νηνεμία μιας γειτονικής χώρας. Αυτή η περιφερειακή εξισορρόπηση αυξάνει τη συνολική αξία του δικτύου και μειώνει την ανάγκη για ακριβές εγκαταστάσεις αποθήκευσης ενέργειας. Για τους επενδυτές, αυτό μεταφράζεται σε υψηλότερη αποδοτικότητα του κεφαλαίου (ROIC).
Συμπερασματικά, η επόμενη φάση της παγκόσμιας πράσινης μετάβασης δεν αφορά απλώς την κατασκευή περισσότερων φωτοβολταϊκών, αλλά την ενοποίηση των παγκόσμιων αγορών ενέργειας. Τα διασυνοριακά ηλεκτρικά δίκτυα αποτελούν τον συνδετικό ιστό αυτού του νέου μοντέλου. Οι επενδυτές που κοιτάζουν πέρα από τα στενά εθνικά σύνορα και επενδύουν στις διεθνείς υποδομές μεταφοράς θα είναι οι μεγάλοι νικητές της ενεργειακής επανάστασης.
Αυτά είναι ισως τα σημαντικότερα νέα μετοχης , νεα οικονομικα , ενεργειακα στην Ελλάδα.